Αρχική
εγγραφή NewsLetter | χορηγία
Πρώτη ΣελίδαΑποτύπωμαΦιλικές ΙστοσελίδεςΕπικοινωνία

στειρωμένος

** Όρθιος για λίγη αγκαλιά
Όρθιος για λίγη αγκαλιά

Όρθιος για λίγη αγκαλιά/ Στα δύο για ένα χάδι/ Και 5 χρόνια στα κλουβιά/ Ζωή το λες ή… ΕΡΗΜΙΑ;/ Βγάλε με απ’ το σκοτάδι…

** Θα μου κάνεις 'ματάκια';
Θα μου κάνεις 'ματάκια';

Είμαι ένα αγόρι τρυφερό/ που αγκαλιές ζητάω/ και όποιο κοριτσάκι δω/ τρέχω μεμιάς να... συστηθώ/ της λέω σ’ αγαπάω.

** My name is Bo!!!
My name is Bo!!!

No, not Billy Bo. I’m fantastic and Ι love for... ever!

** Με κομμένη ουρά, μα μεγάλη καρδιά
Με κομμένη ουρά, μα μεγάλη καρδιά

Με ένα μόνο βλέμμα και λίγη από τη χνουδωτή γοητεία μου έχω τον τρόπο να σε κάνω να ξεχάσεις τα πάντα. Είμαι ο Ρίκο, το καμάρι των σκύλων!

** Ο σκύλος-στιχουργός
Ο σκύλος-στιχουργός

‘Όσα τσιμπούρια γνώρισα ποτέ να μη γνωρίσεις
Άνθρωπε, σε συγχώρεσα.  Έλα να μ’ αγαπήσεις...’

** Με φάγανε τα κάγκελα και μια καρδιά μεγάλη
Με φάγανε τα κάγκελα και μια καρδιά μεγάλη

Έχω τόση αγάπη να δώσω και τόσα να σου πω με το βλέμμα... Μα όλα τ’ ‘ακούνε’ τα κάγκελα πίσω από τα οποία κλαίει και φεύγει η ζωή μου...

** ‘Μην ανησυχείς, θα σε σώσω…’ (video)
‘Μην ανησυχείς, θα σε σώσω…’ (video)

…το νόημα αυτής της φράσης το ένιωσα στο πετσί μου, εγώ ο
Akira , ημίαιμος ελληνικός ποιμενικός, 9 μηνών, ένα πρωί σε ένα χωράφι της Παιανίας, υποσιτισμένος, αφυδατωμένος και κακοπαθημένος από την αγωνία και την εξάντληση.

** Όσα κι αν έχω ράματα δεν μου’φυγε η ελπίδα γιατί εκεί που έκλαιγα, εσένα δίπλα μου είδα...’
Όσα κι αν έχω ράματα δεν μου’φυγε η ελπίδα γιατί εκεί που έκλαιγα, εσένα δίπλα μου είδα...’

Έζησα στο δρόμο, εδώ που με βρήκες... Δαγκωμένο από άλλα σκυλιά. Και με φρόντισες. Και με φιλοξένησες. Και με πήγες για ράμματα και ξεκίνησα και θεραπεία για ερλιχεία. Είμαι καλά, πια. Καμάρωσε με. Αρνητικός στο καλαζάρ και ΥΓΙΕΣΤΑΤΟΣ.Πλήρως εμβολιασμένος και στειρωμένος. Με φωνάζουν White και είμαι ημίαιμο καναδέζικο λυκόσκυλο περίπου 3 ετών( γενν 2013)

** Τέτοιο χαρακτήρα δεν βρίσκεις κάθε μέρα...
Τέτοιο χαρακτήρα δεν βρίσκεις κάθε μέρα...

Πάνε δέκα μήνες και κάποιες εβδομάδες από τότε, που, φοβισμένο κουτάβι ζούσα σε ένα φυτώριο στην περιοχή του Μαραθώνα. Οι άνθρωποι που, ακόμα και σήμερα με φροντίζουν επισκέπτονταν συχνά το συγκεκριμένο φυτώριο και ...με ανακάλυψαν σε μία από τις επισκέψεις τους , κρυμμένο στους θάμνους. Ο κύριος Νίκος και η κυρία Ρόη, οι σωτήρες μου. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που μου έδωσε και μου δίνει πολλά. Όμως... οι δυό τους δεν έχουν τη δύναμη και τις αντοχές να ανταπεξέλθουν και να με μεγαλώσουν, όπως μου αξίζει.

** Πόσο όμορφο μ’ έκανες, σ’ ευχαριστώ!
Πόσο όμορφο μ’ έκανες, σ’ ευχαριστώ!

Όταν ακούω καμάρια και με χαϊδεύουν ακατάπαυστα ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχει να κάνει με μένα. Με κείνο το... αποστεωμένο σκυλί που περιφερόταν, φοβισμένο στο βουνό των Θρακομακεδόνων και η ψώρα δεν είχε αφήσει ούτε μια σπιθαμή του σώματος του που να μην κάνει την εμφάνιση της. Είμαι ο Φέλιξ. Γεννήθηκα Αύγουστο του 2013, έχω ύψος 55 cm και ζυγίζω 23 κιλά. Τότε στεκόμουν στα πόδια μου με μεγάλη δυσκολία, περπάταγα και έπεφτα και ήμουν μια… σκέτη πληγή. Τώρα, ποζάρω με αυτοπεποίθηση στον φακό και έχω ένα υπέροχο τρίχωμα. Όσο για το βλέμμα μου; Δε νομίζω ότι μπορείς να φανταστείς πώς σε... κοίταγα κάποτε…

Σελίδες

Εγγραφή στο RSS - στειρωμένος