Αρχική
εγγραφή NewsLetter | χορηγία
Πρώτη ΣελίδαΑποτύπωμαΦιλικές ΙστοσελίδεςΕπικοινωνία

Ποιος υφαίνει το χρόνο;

 

Ποιος άραγε υφαίνει το χρόνο; Εμείς ή οι άλλοι; Ή, μήπως, ο ίδιος και το ‘αόρατο χέρι’ που μας τον χάρισε; Χάρισε ή... δάνεισε; Κι ο... τόπος; Τι ρόλο παίζει το ‘πού’ στην ύφανσή του και στο τελικό αποτέλεσμα; Στο σπονδυλωτό -ως προς τη δομή του- έργο του Λάκη Κουρετζή ‘Μικρά τίποτα... Μεγάλα κάτι’, που την Κυριακή 20 Μαΐου ως ‘βιωματικό θεατή’ θα σε βάλει σε σκέψεις, οι απαντήσεις είναι ‘προσωπική υπόθεση’. Όπως άλλωστε και η ζωή του καθένα μας... Τη δραματουργική επεξεργασία και ποιητική σκηνοθεσία κάνει η Ανδρομάχη Μοντζολή, με βοηθό σκηνοθέτη την Ελένη Καταλιακού.

 

Είσαι άτομο ψαγμένο. Άρα αναμφισβήτητα έχεις αναρωτηθεί για το νόημα της ζωής και της ύπαρξης. Κι έχεις αντιμετωπίσει το χρόνο. Άλλοτε ως φίλο και σύμμαχο, υποστηρικτή και ‘χορηγό’ στα όνειρά σου και άλλοτε πιθανόν ως έναν μικρό σαμποτέρ και καταστροφέα. Σε κάθε περίπτωση θα έχεις πειστεί πως ο… εν λόγω κύριος (ή... μήπως δεν σου αρέσει να τον αποκαλείς έτσι;) το ‘παίζει’ σε διπλό ταμπλό, αντέχοντας να είναι πότε το ένα και πότε το άλλο και κατά καιρούς και τα δύο παράλληλα. Τόσο... αντιφατικός.

Η εκπληκτική παράσταση ‘Μικρά τίποτα... Μεγάλα κάτι’ που δονεί τη σκηνή και τις ψυχές των θεατών, Κυριακή, 20 Μάη στο Θέατρο της Ημέρας, είναι μια σύνθεση από μικρά έργα και ταχυδράματα ‘ενορχηστρωμένα πάνω στο θεματολογικό άξονα της ύπαρξης του σύγχρονου ανθρώπου και τη διαλεκτική σχέση του με τους δύο μεγάλους καταπιεστές: τον εσωτερικό του κόσμο και τον εξωτερικό, που... ‘βάζει τη δική του πινελιά’ στο έργο της ύπαρξης, του βίου και του συμπορεύεσθαι, όπως και της... μοναξιάς. Αυτής της ‘κυρίας’ που δεν λείπει από καμιά ψυχή, ακόμα κι όταν η επίσκεψη είναι ‘συνάντηση ορθίων’.

Από το πρώτο ‘έβγα’ στον κόσμο με το κλάμα του αποχωρισμού από τη μήτρα μέχρι την ώρα του θανάτου και του αποχαιρετισμού, ο άνθρωπος καλείται να αντιμετωπίσει τα ‘Πρέπει’, τους κανόνες και τις συνθήκες που του επιβάλλει η κοινωνία στην οποία ζει. Και ταυτόχρονα να ζήσει (αν και όσο το καταφέρει) τα όνειρά του, με τις νίκες, τις ήττες, τις διαψεύσεις και τις όποιες πλάνες του.

Το νήμα της ανθρώπινης ζωής ξετυλίγεται εδώ λίγο-λίγο, με μικρές δρασκελιές από το Τώρα στο Αύριο, μα και σε στιγμιότυπα του χτες, που τόσο γρήγορα συρρικνώνεται, με τον ίδιο να παλεύει μέσα σε ‘Μικρά Τίποτα’ που φτιάχνουν, άλλοτε με την άδειά του και άλλοτε χωρίς έγκριση, ‘Μεγάλα Κάτι’. Με τα πρώτα να αναρωτιούνται για το τι μπορεί να σημαίνουν τα δεύτερα και τα δεύτερα να φιλοσοφούν και να στοχάζονται και να τον εμπλέκουν σε ποιητικούς στοχασμούς με το επιχείρημα του ‘κοινού προορισμού’ αμφοτέρων.

Ποιοι είμαστε; Πού πάμε; Τι ζούμε; Σε τι επενδύουμε; Τι... πετυχαίνουμε; Τι μας καθορίζει και προσδιορίζει; Τι μας προστατεύει και τι μας φυλακίζει και πόσο εν τέλει μπερδεμένα είναι όλα τούτα μεταξύ τους και αντιφατικά και σκόρπια ακόμα και στην απόλυτη συνοχή;

Ο Δημήτρης Πάσιος, η Ράνια Πρέβεζα, η Νεφέλη Τσιπουρίδη και ο Σωτήρης Χατζηνικολάου ‘ακροβατούν’ στο νήμα-τεντωμένο σχοινί.

Τα όρια, οι κομβικές στιγμές και τα γεγονότα, οι φυλακές και η εξορία του καθένα, η δράση και η μη δράση, η μάχη και η απώλεια, ο πόλεμος και η ειρήνη, η σύγκριση και η αξία, η απαξίωση, η έπαρση και η αλαζονεία, το ψέμα και η αφέλεια, αλλά και ο δόλος.

Η ελευθερία και ο ορισμός της, ο κοινωνικός περίγυρος και οι απαιτήσεις του, οι αστοχίες και οι επιτυχίες, η χαρά και η θλίψη, ο έρωτας και η συντριβή του, η εργασία και η εκμετάλλευση, η πάσης φύσεως αλλοτρίωση του νου. Της σκέψης. Και μετά της ψυχής που, πάντα φιλότιμη και γενναιόδωρη ή δειλή, παραχωρεί σε αυτόν τα ηνία. Μα έτσι κι εκείνη πονέσει πάνω απ’ το μέτρο, αυτός για χάρη της θα τρελαθεί, επαληθεύοντας αυτή την περίεργη ‘συμφωνία του σώματος’.

Πόσο ‘Μικρά Τίποτα’ γίνονται τα ‘Μεγάλα Κάτι’ στο διάβα του χρόνου και κυρίως τότε... λίγο πριν σπάσει η κλεψύδρα και χυθεί κάτω η άμμος της, η άμμος του καθένα.

Μην την χάσεις αυτή την αλληγορική παράσταση, που συνδυάζει το λυρισμό, τις αντιθέσεις, το χιούμορ, το δράμα, την υπερβολή, την ειρωνεία και τόσα όσα δεν χωράνε εδώ να σου διηγηθώ. Γιατί από τη γέννηση ως τη λησμονιά του θανάτου η σχεδόν παιδική, αφελής ερώτηση ‘Τι χρώμα έχουν τα χρόνια;’, πάλι με ερώτηση απαντιέται, στις ανόμοιες όμοια ζωές μας: ‘Αυτά που... έρχονται ή αυτά... που φεύγουν;’.

Σκηνογραφική επιμέλεια: Μπέτυ Λυρίτη/ Κοστούμια: Βεστιάριο ΣΗΜΕΙΑ ΟΨΗΣ/ Μουσική σύνθεση & επιμέλεια: Λευτέρης Ξάνθης/ Επιμέλεια Κίνησης: Αφροδίτη Κορέτση/ Φωτισμοί: Γιώργος Σηφάκης.

Χορευτικά μέρη και ιντερμέδια από την ομάδα χορού του Θεάτρου που ‘λύνει και δένει’ εδώ τα ‘σχοινιά της ύπαρξης’ και αποτελούν οι: Κατερίνα Ζωγραφοπούλου, Λυδία Μαγαλιού, Μαρία Μαρίνου και Βάσω Πετεβή/ Φωνές στο Ω-ΜΕΓΑ: Παντελής Τσολάκος, Κώστας Στεφόπουλος, Αντώνης Περπινιάς.

Έναρξη: 21.00/ Γενική είσοδος: 10 ευρώ.

ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ: Η παράσταση θα επαναληφθεί από τη νέα σεζόν.

Θέατρο Ημέρας: Γεννηματά 20, Αμπελόκηποι (Μετρό Πανόρμου), τηλ. 2106929090, 2106995777, www.theatro-imeras.gr