Αρχική
εγγραφή NewsLetter | χορηγία
Πρώτη ΣελίδαΑποτύπωμαΦιλικές ΙστοσελίδεςΕπικοινωνία

Όταν η ψυχή αιμορραγεί

 

Καμιά φορά οι άνθωποι συντηρούν έναν κύκλο εγκλημάτων Κι ενώ έχουν δεχτεί ένα έγκλημα εις βάρος τους, διαπράττουν εκείνες ένα έγκλημα εις βάρος κάποιου άλλου. Το φορτίο των τύψεων είναι πάντα βαρύ. Στο μυθιστόρημα ‘Η επιστροφή’ της Άννας Λάμπρου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Α. Α.Λιβάνη, οι ψυχές αιμορραγούν ανελέητα.

 

Με μια θεατρική κωμωδία και ένα θεατρικό, ψυχολογικό θρίλερ η Άννα Λάμπρου (Οκτωνάδη) συστήθηκε στο αναγνωστικό κοινό για να το κερδίσει αμέσως και να συνεχίσει υπογράφοντας το‘Δικαίωμα στην Ευτυχία’ και το ‘Όσα μπορεί να φέρει η αγάπη’.

Δύο αδερφές εδώ δέχτηκαν ένα ανίερο έγκλημα σε βάρος τους, με καθεμιά να αντιδρά και να αντιμετωπίζει τις συνέπειές του στη ζωή της με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Η μια φαινομενικά κεφάτη, ήρεμη, ευχαριστημένη με τη ζωή της.

Η άλλη, πνιγμένη στη δυστυχία της για το έγκλημα που διαπράχτηκε εναντίον της και χαμένη μέσα στο μαρτύριο της συνείδησής της για το έγκλημα που διέπραξε εκείνη, ασφυκτιά στα ερωτήματα του εαυτού της στην ίδια. Ερωτήματα αναπάντητα που κοντεύουν κυριολεκτικά να τη συνθλίψουν.

‘Ήμουν ένοχη από τότε ή όχι; Ποιος θα μπορούσε ποτέ να μου απαντήσει σ’ αυτό;’ αναρωτιέται συνέχεια.

‘Η μόνη που έπρεπε να γνωρίζει την απάντηση ήμουν εγώ. Δεν τη γνώριζα. Δε θα μπορούσε κανείς άλλος να με απαλλάξει από τις ενοχές μου. Πίστευα και είχα δίκιο. Μόνο εγώ! Και, δυστυχώς, δε συγχώρεσα ποτέ τον εαυτό μου. Αντίθετα, εγώ η ίδια, με τις πράξεις μου, πολλαπλασίασα τις ενοχές μου, οι οποίες με ακολουθούσαν παντού. Δεν είχα κανέναν να ακουμπήσω επάνω του, κανέναν για να μοιραστώ την πίκρα μου ή να πω το παράπονό μου. Σκουληκάκι που σερνόμουν κάτω από λασπωμένη γλάστρα ήμουν. Ας μην την ανασήκωνε κανείς, ευχόμουν’.  Άραγε θα βρει τη λύτρωση; Και… με ποιον τρόπο;