Αρχική
εγγραφή NewsLetter | χορηγία
Πρώτη ΣελίδαΑποτύπωμαΦιλικές ΙστοσελίδεςΕπικοινωνία

Με το φως του Βυζάντιου

 

 

Φόρο μνήμης στον διακεκριμένο ζωγράφο της διασποράς Ντίκο (Κωνσταντίνο) Βυζάντιο, ο οποίος επί μισό και πλέον αιώνα διέπρεψε στο εικαστικό καλλιτεχνικό προσκήνιο του Παρισιού, αποτίει το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, με το αναδρομικό αφιέρωμα ‘Ανεικονισμός και Παραστατικότητα’ που πραγματοποιείται στην Άνδρο από 30 Ιουνίου έως 22 Σεπτεμβρίου.

 

‘Ανεικονισμός και Παραστατικότητα’ είναι ο τίτλος της αναδρομικής έκθεσης με έργα του Ντίκου (Κωνσταντίνου) Βυζάντιου στην Άνδρο από το Ίδρυμα Β. & Ε. Γουλανδρή. Γιος του ζωγράφου Περικλή Βυζάντιου, ο καλλιτέχνης, έργα του οποίου περιλαμβάνονται στις συλλογές μεγάλων μουσείων της Ευρώπης, ανατράφηκε σ’ ένα οικογενειακό περιβάλλον το οποίο επηρέασε ποικιλοτρόπως (στις μετέπειτα επιλογές του) τους πνευματικούς και καλλιτεχνικούς του προσανατολισμούς. Έτσι, σε ηλικία μόλις 16 ετών έγινε δεκτός στην ΑΣΚΤ. Το Δεκέμβριο του 1945 αναγκάστηκε ωστόσο στον εκπατρισμό προκειμένου να αποφύγει τη δίνη του αδελφοκτόνου εμφυλιακού διχασμού και ήταν ο νεότερος μεταξύ των διακοσίων Ελλήνων επιβατών του θρυλικού μεταγωγικού ‘Ματαρόα’, που οι δύο φιλέλληνες του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών Octave Merlier και Roger Milliex, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης, του άνοιξαν το δρόμο προς την ελευθερία της σκέψης.

Στο Παρίσι, που έμελλε να γίνει η άλλη του πατρίδα, από την πρώτη στιγμή γνώρισε τη θαλπωρή και την καθοδήγηση στο φιλόξενο περιβάλλον του Δημήτρη Γαλάνη, ενώ σύντομα συνδέθηκε με φιλία με τον Alberto Giacometti και προϊόντος του χρόνου με καλλιτέχνες όπως τους P. Soulage, S. Poliakoff, Vieira da Silva και άλλους. Οι καλλιτεχνικές περίοδοί του διακρίνονται σε τρεις:

·        Αφαιρετική περίοδος: Διήρκησε μέχρι το 1972 και ολοκληρώθηκε με μια αναδρομική έκθεση στο Μουσείο Galliera (1945 - 1972),

·        Περίοδος των μαυρόασπρων σχεδίων: Σχέδια σε χαρτί, τα οποία εγκωμίασε με ένα εμβριθές και διορατικό κείμενο ο φιλόσοφος Michel Foucault (1972 - 1981).

·        Περίοδος των ανθρωποκεντρικών συνθέσεων: Άρχισε από το 1981 και διήρκεσε μέχρι το τέλος της ζωής του και παρουσιάστηκαν σε μια πλειάδα εκθέσεων διεθνώς (1981 - 2007).

Όπως σημειώνει μεταξύ άλλων για τον καλλιτέχνη ο Κυριάκος Κουτσομάλλης, «Ζωγραφίζω σημαίνει ‘αγαπώ εκ νέου’, έλεγε ο Henry Miller. Η ρήση αυτή συνοψίζει εύστοχα το ζωγραφικό διάβημα του Ντίκου Βυζάντιου, ο οποίος με ανανεωμένη ματιά, μέσα από ποικιλότροπες οπτικές γωνίες, είδε και κατέγραψε θεάματα του κόσμου, όσο ασήμαντα κι αν είναι».

Ίδρυμα Β. & Ε. Γουλανδρή: Ερατοσθένους 13, Αθήνα, τηλ.: 210 7252896, www.goulandris.gr