Αρχική
εγγραφή NewsLetter | χορηγία
Πρώτη ΣελίδαΑποτύπωμαΦιλικές ΙστοσελίδεςΕπικοινωνία

Έρωτας, φόβος, ελπίδα

 

Με σκηνικό ένα τοπίο εκθαµβωτικό, στο ‘Ο χαμένος Παράδεισος’ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη σε μετάφραση Τιτίνας Σπερελάκη, ο κορυφαίος Κολοµβιανός συγγραφέας Έκτορ Αμπάδ Φασιολίνσε γράφει ένα σπουδαίο µυθιστόρηµα για τις ατραπούς της ζωής µιας οικογένειας, αλλά κι ενός τόπου που µοιάζει πια κάπως έτσι...

 

Θα μπορούσε να είναι απλά η ιστορία τριών κληρονόµων. Το βιβλίο του Κολομβιανού Έκτορ Αμπάδ Φασιολίνσε ‘Ο χαμένος Παράδεισος’ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη ωστόσο είναι πολλά παραπάνω. Είναι καταγραφές από μνήμες και παιδικά χρόνια, μια ελεγεία πάνω στα χαμένα όνειρα, μια ποιητική αποτίμηση του χρόνου που φεύγει, αφήνοντας πίσω του τα χνάρια μιας ζωής που δεν επιστρέφει.

Λα Οκούλτα: µια φάρµα κρυµµένη µέσα στα βουνά της Κολοµβίας. Τρία αδέρφια, δύο κορίτσια κι ένα αγόρι, είναι οι τελευταίοι κληρονόµοι αυτής της γης µέσα στις διαδροµές πολλών γενεών της οικογένειας. Εκεί πέρασαν τις πιο ευτυχισµένες στιγµές της ζωής τους, εκεί βρέθηκαν αντιµέτωποι µε την πολιορκία της βίας και του τρόµου, µε την αγωνία και το φευγιό.

Η Πιλάρ, η Εύα και ο Αντόνιο µιλούν σ’ αυτό το βιβλίο για τους έρωτες, τους φόβους, αλλά και τις ελπίδες τους. Κάποιες σκηνές μοιάζουν σαν κακό όνειρο. Σαν εφιάλτης...

‘Δεν έβλεπα τίποτα κάτω από το νερό, όσο κι αν άνοιγα τα µάτια: ένα φράγµα γλοιώδες, µαύρο, που από την αγωνία µου να το σκάσω µου φαινόταν σαν σούπα από λάδι, όπου τα µέλη µου µ’ έκαναν να προχωράω πολύ αργά, κι ας τα κουνούσα µε όλη µου τη δύναµη’.

Ο συγγραφέας γεννήθηκε το 1958 στο Μεδεγίν της Κολοµβίας όπου έκανε τις σπουδές του –όλες ηµιτελείς– στην ιατρική, στη φιλοσοφία και στη δηµοσιογραφία. Μετά την αποβολή του από το Μπολιβαριανό Ποντιφικό Πανεπιστήµιο (εξαιτίας ενός ασεβούς άρθρου του εναντίον του πάπα), ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου σπούδασε σύγχρονη λογοτεχνία για να επιστρέψει στην πατρίδα του το 1987, ίδια χρονιά με τη δολοφονία του πατέρα του από τους παραστρατιωτικούς. Μέσα σε αυτό το σκηνικό βίας και τις απειλές εναντίον και της δικής του ζωής, αναγκάζεται και πάλι να εγκαταλείψει την πόλη του και να καταφύγει στην Ιταλία, όπου διδάσκει ισπανικά µέχρι το 1992. Επιστρέφοντας και πάλι στην Κολοµβία, δουλεύει ως µεταφραστής από τα ιταλικά και ξεκινά τη συγγραφική του σταδιοδροµία.

Ο Φασιολίνσε έχει εκδώσει άλλα τέσσερα µυθιστορήµατα, Agnosta (2004), Asuntos de un hidalgo disoluto (1994), Fragmentos de amor furtivo (1998) και Basura (2000), µε το οποίο απέσπασε το πρώτο βραβείο Νεωτερικής Αφήγησης της Casa de America της Μαδρίτης, δύο συλλογές διηγηµάτων, Malos pensiamientos (1991) και El amanecer de un marido (2010), µια συλλογή δοκιµίων, Las formas de la Pereza y otros ensayos, ένα χρονικό, Traiciones de la memoria, µία ποιητική συλλογή, Testamento involuntario, ένα ταξιδιωτικό, Oriente empieza en el Cairo (2001), ένα προσωπικό λεξικό, Palabras sueltas (2002), κι ένα βιβλίο ακαθόριστου είδους, Συνταγές για απογοητευµένες γυναίκες (1996). Το έργο του Η λήθη που θα γίνουµε του χάρισε το 2012 το βραβείο WOLA-Duke Human Rights.