Αρχική
εγγραφή NewsLetter | χορηγία
Πρώτη ΣελίδαΑποτύπωμαΦιλικές ΙστοσελίδεςΕπικοινωνία

Δεν μου αρέσει το Πάσχα, μα εσύ να το χαρείς...

 

Γιορτή για έναν δεσποζόμενο σκύλο είναι η στιγμή που... ‘μυρίζει’ το γυρισμό του κηδεμόνα του στο σπίτι. Ενώ γιορτή για έναν ‘Σκύλο στο Δρόμο’ είναι η στιγμή που βρίσκει το δικό του. Όλα τ’ άλλα, Πάσχα, Χριστούγεννα, ονομαστικές ή όποιες γιορτές δεν σημαίνουν γι’ αυτόν απολύτως τίποτα. Τίποτα που ν’ αξίζει το ενδιαφέρον του. Γι’ αυτό, όταν σου υπενθυμίσω και φέτος πως εμένα δεν μου αρέσει το Πάσχα, μη θυμώσεις μαζί μου. Αντίθετα, θέλω λίγο να κάτσεις να σκεφτείς και να με συμμεριστείς...

 

Εμείς οι σκύλοι δεν αγαπάμε το Πάσχα. Γιατί; Πιθανόν γιατί ‘κυκλοφορεί’ παντού στην ατμόσφαιρα εκείνη η αβάσταχτη λύπη που ποτίζει τα πάντα. Λες και φέρνει στα ρουθούνια μου τη μυρωδιά μιας παλιάς προδοσίας. Παλιάς και συγχρόνως καινούριας. Που δεν έχει να κάνει με τον Χριστό -ή τουλάχιστον μόνο με αυτόν. Μιας προδοσίας που συμβαίνει καθημερινά και απ’ όλους.

Μη... βιάζεσαι να βγάλεις την ουρά σου απέξω. Γιατί την κάνεις κι εσύ, όπως και τη δέχεσαι. Άλλοτε μικρή και άλλοτε μεγαλύτερη. Άλλοτε αξιοπρόσεκτη και άλλοτε σχεδόν ασήμαντη και ‘άνευ σημασίας’. Άλλοτε προς τους ‘ξένους’ ή τους ‘οικείους’ και άλλοτε προς τον ίδιο σου τον εαυτό. Μια προδοσία που δεν έχει φύλο, ηλικία, μόρφωση, παιδεία ή οτιδήποτε μπορεί να της προσδώσει μία ‘ταυτότητα’. Είναι η προδοσία αυτού που έμαθε να ‘κλέβει’ τάχα για να επιβιώσει. Στην πραγματικότητα, για να... βολευτεί. Δεν θα το συνεχίσω όμως... Αρκεί που... καταλαβαινόμαστε.. Κι εγώ ο ‘πιστός σκύλος’ έχω προδώσει. Γιατί είμαι ‘πιστός’ μόνο όταν έχω σπίτι και όπου αγαπάω. Όταν είμαι στο δρόμο, πιστεύω μόνο στην επιβίωση.

Δεν μου αρέσει το Πάσχα. Θα σ’το επαναλάβω. Γιατί χιλιάδες αθώες ζωές σφάζονται, όχι για τον ‘άρτον τον επιούσιον’, μα για το ‘έθιμο το βάρβαρον’ που σε θέλει να τιμάς το πασχαλινό τραπέζι ξεκοκαλίζοντας εκείνον τον ‘δύστυχο αμνό’ που κάποτε ήταν ‘αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας του καμάρι’... Κάποτε.. Και προφανώς για λίγο...

Δεν μου αρέσει το Πάσχα. Πες το εμμονή. Με τρομάζουν τα βαρελότα και τα πυροτεχνήματα και τρέχω πανικόβλητος ν’ απαγκιάσω και να κρυφτώ. Βέβαια, θα μου πεις τώρα εσύ πως εγώ, ο ‘ΣΚΥΛΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ’ έχω μια ωραία ευκαιρία τέτοιες μέρες να κάνω καινούριους φίλους, όσους στο... ‘τρομαγμένο σκασιαρχείο’ τους αποσυντονίζονται και δεν βρίσκουν τη ‘μυρωδιά’ για το γυρισμό. Και καταλήγουν κι αυτοί αδέσποτοι σαν και μένα.

Αλλά ποιος είπε πώς μ’ αρέσει όλο αυτό; Το να... ‘αυξανόμεθα και να πληθαίνουμε’;

Δεν μου αρέσει το Πάσχα. Συχνά ξεδίνεις, πίνεις πολύ, παραφέρεσαι, τρέχεις και... παρασύρεις ό,τι βρεις στο δρόμο σου. Κι εγώ είμαι το σύνηθες θύμα της εκτόνωσης-απερισκεψίας σου, απλά γιατί ενδέχεται, περιπλανώμενος, να βρεθώ στο ‘λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή’.

Δεν μου αρέσει το Πάσχα. Γιατί δεν αντέχω τις ζητοκραυγές των Αυγουλονικητών στο γιορτινό τραπέζι: ‘Σε έσπασα, σε έσπασα’, που γιορτάζουν μια εκ πρώτης όψεως αθώα καταστροφή. Κι έτσι μαθαίνουν, εξασκούνται υπόγεια μεθαύριο να γιορτάσουν με δυνατότερο ενθουσιασμό μια ακόμα μεγαλύτερη, και πιο μεγάλη, κι ακόμα πιο μεγάλη κι έτσι κάθε καταστροφή να τη θεωρούν ‘νίκη’ και γιορτή-αφορμή για πανηγύρι.

Δεν μου αρέσει το Πάσχα σου λέω. Κι ας έχει κάποια στιγμή την Ανάσταση, ας είναι άρρηκτα δεμένο με αυτήν και το μεγαλείο της.

Γιατί εγώ ‘ΣΚΥΛΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ’ δεν βλέπω συχνά Ανάσταση εδώ έξω.

Τα έμαθες βέβαια τα μαντάτα. Για τα σκυλιά που πέταξαν πρόσφατα οι δυο στρατιώτες σε γκρεμό, λέω, ανεβάζοντας περιχαρείς τις φωτογραφίες τους και πανηγυρίζοντας για το κατόρθωμά τους, εν αναμονή του Πάσχα, που πάω στοίχημα πως θα γιορτάσουν κατά τα άλλα με ευλάβεια, τηρώντας τα έθιμα. Και δε λέω μόνο γι’ αυτά. Λέω (δηλαδή ‘κλαίω’) για τα 7 φολιασμένα αλεπουδάκια στον Υμηττό και τα δυο σκυλιά (επέζησε λέει το ένα...) από τον ‘τιμωρό ποδηλάτη’ που πήρε, λέει, εκδίκηση γιατί τον... δάγκωσαν ή από άλλον (αν τελικά αποδειχθεί πως δεν είναι αυτός) που να δεις θα μείνει ατιμώρητος... Ή θα τιμωρηθεί με κείνη την τιμωρία που... δεν αλλάζει και πολλά...

Δεν μου αρέσει το Πάσχα σου λέω, μα εσύ να χαρείς και να το γιορτάσεις. Εγώ δεν το αγαπώ γιατί απλά, πολύ απλά, όλοι μιλάνε γι’ αυτό και κανείς -ή ελάχιστοι- έχουν κατανοήσει το αληθινό νόημά του. Γι’ αυτό, επίτρεψέ μου ν’ αποσυρθώ για λίγο... Να ξεκουράσω το μυαλό μου από την ‘αντάρα’ του Νομοσχεδίου που με αφορούσε και ευτυχώς αποσύρθηκε κι απ’ όλα κείνα που με πονάνε και σε κάνουν ‘μικρό’ μέσα μου.

Μετά τις 10 Απρίλη θα ’μαι και πάλι εδώ, όμως. Και πού ξέρεις; Ίσως του χρόνου να ’χεις ψηλώσει. Εσύ να ’χεις γίνει σοφότερος άνθρωπος κι εγώ πιο διαλλακτικός σκύλος... Και να τσουγκρίσουμε -αντί για αυγά- μαζί τις... ‘μουσούδες’ μας... Και... ΝΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ...