Αρχική
εγγραφή NewsLetter | χορηγία
Πρώτη ΣελίδαΑποτύπωμαΦιλικές ΙστοσελίδεςΕπικοινωνία

Αναζητείται Θησέας…

 

Άλλοτε κραυγή και ουρλιαχτό αγριμιού που καλείται να παλέψει για επιβίωση. Άλλοτε τρυφερός ψίθυρος σαν νανούρισμα που ξαγρυπνά πάνω από παιδική κούνια μην μπουν οι κακοί στ’ όνειρο του παιδιού και το… ταράξουν. Άλλοτε γυναίκα που αναζητά την ηδονή του έρωτα μη μπορώντας για χάρη της ωστόσο ν’ αποχωριστεί το συναίσθημα και να τον βιώσει στην… πρωτόγονη εκδοχή του: Αυτήν της ‘ωμής σάρκας’… Αντίθετα, παθιασμένα ζητώντας το Απόλυτο ‘Μαζί’ της ένωσης στην άγρια τρυφεράδα της επιθυμίας. Άλλοτε βλέμμα, γέλιο, σιωπή, θάνατος, έρωτας, φόβος, υπόσχεση, προσμονή, φιλί, χάδι, θυμός, παράπονο, οργή, θύμηση, μάχη, πόλεμος. Τα… ‘πρόσωπα’ στην ποιητική συλλογή ‘Λαβύρινθος Μνήμη’ της Κατερίνας Θανοπούλου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ‘Άπαρσις’, αλλάζουν ‘γκριμάτσες’ και συναισθήματα ανάλογα με το κάλεσμα της στιγμής. Κάλεσμα πιότερο από το χτες. Γιατί το σήμερα φοβάται να ξυπνήσει… Ενώ το Αύριο, εκ προοιμίου σοφό, αρνείται να μεγαλώσει, θαρρείς πεπεισμένο πως με γάλα-δηλητήριο δεν υπάρχει επόμενη μέρα.

 

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΧΡΟΝΟΥ

‘Ποτέ ένα φύλλο δεν έκρυβε τόση ευαισθησία./ Το χάιδεψα./ Καθώς κουνήθηκε στον ήλιο/ έλαμψε το κίτρινο μέσα του/ και το πράσινο γύρω του σκούρυνε./ Σκούρυνε τόσο που ’γινε ένα με το χώμα./ Το χώμα έγινε ένα με το κορμί μου /κι ολόκληρη μ’ αγκάλιασε./ Βαθιά, τόσο βαθιά ανάσανα/ που πήρα το αύριο με την πνοή/ κι απ’ τα ρουθούνια έβγαλα όλο το χθες./

-Γεια σου. Πώς σε λένε;

-Παιδί.

-Τι κρατάς στα χέρια σου;

-Τον κόσμο

και τον αφήνω να πέφτει μεσ’ απ’ τα δάχτυλά μου

και γελώ.

Την αγάπη

και την αφήνω να περνά μεσ’ από τα μαλλιά μου

και κλαίω.

-Πού πας;

Φεύγω. Δεν είμαι πια παιδί.

-Στάσου. Γιατί σφίγγεις τα χέρια σου;

-Μου ’μεινε λίγος κόσμος απ’ τον κόσμο που κρατούσα.

Δε θέλω άλλος να μου πέσει.

Δε γελώ πια με τον κόσμο που χάνεται.

Γελώ με την αγάπη που περνά μεσ’ απ’ τα σκέλια μου.

-Πώς σε λένε;

-Γυναίκα. Φίλησέ με.

-Πού πας;

-Φεύγω. Δεν είμαι πια γυναίκα.

-Στάσου! Γιατί ανοίγεις τα χέρια σου;

-Για να βρω αυτά που βλέπω και δε γνωρίζω

Αυτά που ακούω και δεν καταλαβαίνω

Αυτά που μου ’ταξαν και δεν μου δώσανε.

-Πώς σε λένε;

-Άνθρωπο!

-Κάτσε. Κοίτα το φύλλο

Ποτέ δεν είδα φύλλο να κρύβει τόση ευαισθησία

 

Όσες φορές κι αν συνομιλήσεις με τη συλλογή της Κατερίνας Θανοπούλου ‘Λαβύρινθος Μνήμη’ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ‘Άπαρσις’, κάθε, μα κάθε φορά θα έχεις κρατήσει και κάτι άλλο. Θα ’χεις ντυθεί προστασίες μ’ ένα ακόμα φυλαχτό, στον κόσμο, όχι των ‘καταραμένων ποιητών’ -που η… κατάρα ήταν τιμή τους- μα των καταραμένων βολεμένων και ματαιόδοξων που ορίζουν μοίρες και ζωές. Αναφέρομαι σε αυτούς που είναι χειρότεροι απ’ το χρόνο. Γιατί ο τελευταίος, λιγότερο νάρκισσος κι εγωπαθής, ως… γνώστης της φθοράς, ακόμα και στο άδικό του, είναι φορές που δείχνει να σε συμπονά…

Με λέξεις που λες και βγαίνουν από τα… έγκατα του… άχρονου της ψυχής στο αιώνιο ταξίδι της προς την απελευθέρωση, η ποιήτρια υφαίνει τον ιστό του σύμπαντός της σε μια μελαγχολία που δεν σε καταπίνει, ούτε σε ορίζει, ούτε καθορίζει την ίδια προφανώς, μα σε… παραδίδει στα μεγάλα νοήματα της ζωής.

Τα πληγωμένα ‘Ναι’ που κατέληξαν άρνηση ή μνήμη, τα προδομένα όνειρα, τα ‘όχι’ που… κανάκεψαν το ‘ίσως’ κι έγιναν κατάφαση και συμβιβασμός, τα διλήμματα που δεν κατάφεραν να γίνουν απόφαση, τα παιδιά που φόρεσαν ενήλικα μάτια και… τυφλώθηκαν, τα άλογα του χρόνου, όπως και κείνα του έρωτα που κυνηγιούνται χωρίς να μπορείς ν’ απαντήσεις ποιο απ’ τα δυο πληγώθηκε περισσότερο, η ευτυχία που… έχασε το βιός της και ψάχνει γυμνή ένα ρούχο για να μην κρυώνει, τα γέλια που πάγωσαν, οι εποχές που ανακατεύτηκαν σαν τα χαρτιά της τράπουλας η μια μέσα στην άλλη, όπως και οι στιγμές κάνοντας σχεδόν αδύνατον το μέτρημα και τον ‘ορθό υπολογισμό’, οι βεβαιότητες που κατέληξαν πλάνες, ο… κάματος της αγανάκτησης, οι ενοχές που… αιφνιδιάζουν και αιφνιδιάζονται, ο μίτος του έρωτα που πάντα θα σου δείχνει το δρόμο για ν’ αλλάξεις όνομα και μετά να τον χάσεις και πάλι, η λύπη που εποφθαλμιά το μερτικό της χαράς, σαν κακιασμένη συγγενής που διαρκώς ζητά μεγαλύτερο μερίδιο κληρονομιάς, το ‘λίγο’ που πολύ το κάνει η καρδιά σαν επιμένει να χορτάσει την πείνα της, οι διεκδικήσεις που έγιναν ματαιότητες, οι φόβοι που πρόβαλαν ό,τι ήθελαν αυτοί ανακηρύττοντας νικήτρια την ανασφάλεια, οι εκμυστηρεύσεις κι οι αποσιωπήσεις, τα σημεία στίξης καθένα με τη σημασία του, προσφέροντας ενίοτε αυτοβούλως τη θέση του στο άλλο ως τάχα σεβασμιότερο, η τυραννία της σκέψης, η ζεστασιά της αγκαλιάς και το αντάμωμα των χειλιών σε φιλιά που θα πάρει ο αέρας. Τα πρότυπα, τα στερεότυπα, οι αγωνίες, οι φιλίες, οι έρωτες, η Αγάπη. Κι όλες οι απώλειες που φέρνει η ζωή, παίρνοντας… Αναζητήσεις, αποκαθηλώσεις, αναθεωρήσεις.

Οι… προορισμοί και οι περιορισμοί. Και οι ορισμοί επίσης, σύμφωνα με την ιδιαίτερη θεωρία του καθένα, μα κυρίως με κείνη των πολλών, της… περιορισμένης δράσης ή της απαξίωσης, ή της απάθειας.

Σκιές, ανάσες, τα ξεριζωμένα φτερά σε μια βολεμένη κι όμως άβολη καθημερινότητα, τα αδιέξοδα, τα ρήματα της δύναμης που κατέληξαν ανίσχυρα λόγω… ακούσιας ή εκούσιας βλάβης, οι ψευδαισθήσεις, οι παραισθήσεις, οι 5 αισθήσεις και τα 4 σημεία του ορίζοντα, το χτες, το σήμερα, το Αύριο, οι προβολές και οι αντιφάσεις, οι αναμεταδόσεις ονείρων που… όταν αλλάζουν χέρια, αλλάζουν και σχήμα, ο ουρανός, τα σύννεφα, η Αφέντρα Σελήνη, όλα χωράνε εδώ, σ’ ένα βιβλίο που μιλά για ό,τι φυλάει την ψυχή μας, μα και για ό,τι τη φυλακίζει. Ένα βιβλίο υγρό σαν την αρμύρα της θάλασσας, που ενώ τα γνωρίζει όλα, αν τύχει και τη ρωτήσεις ‘πώς θα σε ταξιδέψει’, απάντηση δεν θα πάρεις, παρά ίσως μόνο την ανάσα από ένα κύμα. Είναι… απάντηση ο παφλασμός;

Με στοχασμό και ενσυναίσθηση το ‘Λαβύρινθος Μνήμη’ της Κατερίνας σου χαμογελά ως… άγνωστος στο δρόμο, σου πιάνει κουβέντα ως γνωστός για να καταλήξει ο εξ απορρήτων φίλος που σε προκαλεί σε μια αναμέτρηση με το χρόνο, τα λάθη, τα πάθη, τις αδυναμίες σου.

Ευαισθησία, πικρή ειρωνεία, σαρκασμός, ποίηση στην ποίηση, φλόγα από φωτιά που θα μείνει. Σελίδες-γέλιο παιδικό και καυτός ήλιος στην πάχνη του χρόνου, που… ενώ κάνει όλες τις φιγούρες να μοιάζουν, όταν θέλεις να διακρίνεις, το… ένστικτό σου ‘φωτογραφίζει’ τη σωστή.

Επιλογές. Θυσίες. Παραδοχές. Ανοχές. Ατελείς άνθρωποι παραδομένοι στην τελειότητα μιας φύσης που καταστρέψαμε, προσπαθούμε να σώσουμε και να σωθούμε. Προσπαθούμε;

Ένα βιβλίο δειλινό και ξημέρωμα που σε πείθει εν τέλει (ακόμα κι αν δεν ήταν ίσως αυτή η πρόθεση της γεννήτορός του) πως… αυτός ο σκληρός κόσμος αντέχεται μόνο αν οι… σφαίρες της απληστίας του σε βρίσκουν κάτω από το κουκούλι της ποίησης που γεννά τη νέα ελπιδοφόρα ζωή από τους… μαχόμενους ευαίσθητους.

Ένα βιβλίο-πνευματικό ταξίδι κι αλληγορία, που σου δηλώνει εμμέσως πως η (σ)πείρα του χρόνου στη δίνη της ‘αέναης κίνησής’ της σε βοηθά να κρατηθείς στο κέντρο… Αν φυσικά αντέχεις…

Με την… ποίησή της, που αλλού… γιατρεύει κι αλλού ματώνει πληγές, κάνοντας παράλληλα και τα δυο, η Κατερίνα Θανοπούλου μας υπενθυμίζει πως… στο Λαβύρινθο της μνήμης ο… Μινώταυρος των τραυμάτων διαφεντεύει εσαεί… Αναζητείται Θησέας, λοιπόν…